HelMSIC Exchanges

Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στην Πορτογαλία αρχίσαμε να μετράμε τις ομοιότητες με την Ελλάδα. Δεν ήμασταν στην Πορτογαλία αλλά σε μια άλλη Ελλάδα όπου όλοι ήταν μεταγλωττισμένοι και ίσως λίγο πιο σκουρόχρωμοι αλλά κατά βάθος ήμασταν στο σπίτι μας. Όλα αυτά σκεφτόμασταν και συζητούσαμε με την Αθηνά όσο πηγαίναμε από τη Λισαβώνα στο Πόρτο με το λεωφορείο, για να εγκατασταθούμε εκεί για τον ένα μήνα της ανταλλαγής. Και παραξενευόμασταν που οι σημαίες που κυμάτιζαν δεν ήταν γαλανόλευκες.

Κι έπειτα φτάσαμε στο Πόρτο... Δηλαδή σε μια πόλη με παλιά κτίρια, αφρόντιστα, με φτωχικές γειτονιές και βρώμικους δρόμους. Όλα αυτά δεν μας έδωσαν και την καλύτερη πρώτη εντύπωση. Και είναι πράγματι πολύ κρίμα γιατί τώρα που έχω ζήσει εκεί ένα μήνα, έχω γνωρίσει το Πόρτο όπως πραγματικά είναι. Δηλαδή μια πόλη όμορφη, γραφική που αξίζει να την επισκεφθείς και να απολαύσεις τις βόλτες σου στα γραφικά σοκάκια και στις όχθες του ποταμού.

Τα πρόσωπα της ανταλλαγής μου

Μαρία (ελληνίδα συμφοιτήτρια), Marion (γαλλίδα συμφοιτήτρια, contact person και LEO επιτροπής Πανεπιστημίου Kremlin-Bicetre), Capucine (contact person κ εν δυνάμει από μηχανής Θεός…)

Οι προσδοκίες μου από Ελλάδα την παραμονή

…ήταν να περάσω ένα μήνα στο Παρίσι σε μια ανταλλαγή που θα μας τρέχουν όλους τους ανταλλασσόμενους τσούρμο από εκδρομή σε πάρτυ, όπως κάνουμε εδώ στην Αθήνα. Όλα αυτά με ένα μικρό ερωτηματικό, δεδομένου ότι Παρασκευή μεσημέρι μας έστειλε τελικά η Marion καινούργια ονόματα και τηλέφωνα για να επικοινωνήσουμε με το που θα φτάσουμε και κάτι καινούργιες διευθύνσεις διαμονής… η δική μου μία ώρα με το τρένο από το Πανεπιστήμιο…Μπα, σκέφτηκα… Λάθος θα κάνω… Οι πληροφορίες από το internet είναι κατά 50% λάθος…

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο

… ήμουν μέσα στην τρελή αισιοδοξία (γιατί με είχα πείσει ότι οι πληροφορίες από το internet είναι κατά 50% λάθος) ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχή… Μπαίνω στο τραίνο για να φτάσω στον σταθμό που μου είχαν πει ότι θα συναντούσα μια φίλη της Caroline, της φοιτήτριας στο σπίτι της οποίας θα έμενα, γιατί εκείνη είχε φύγει διακοπές… Αλί και τρισαλί… Το internet τελικά είναι σπουδαίος τρόπος ενημέρωσης… Μετά από μία ώρα κ ένα τέταρτο συναντώ την Clemence στην αποβάθρα… Μετά από δύο ώρες είμαι στο σπίτι της Caroline, σε ένα κατά τα άλλα πλούσιο και καταπράσινο αλλά στην άκρη του Θεού προάστιο....

Το πρώτο ΣΚ

Ως μια άλλη Scarlet, έχω μάθει να μετατοπίζω τα προβλήματα για αργότερα! Έτσι, αποφάσισα να λύσω το πρόβλημα της απόστασης κάποια άλλη στιγμή μέσα στην Κυριακή που θα έφτανε και η Μαρία και να διασκεδάσω το πρώτο ΣΚ γιατί μετά θα άρχιζαν οι κλινικές και δε θα είχαμε ελεύθερα τα πρωινά… Εκείνο το βράδυ λοιπόν, παρακολούθησα μαζί με χιλιάδες παριζιάνους από μια γιγαντοοθόνη στο γήπεδο Charletty το ματς Γαλλία-Βραζιλία… Δέχτηκα εκεί το πρώτο πολιτισμικό σοκ καθώς μέσα σε ένα δίωρο, υπό την επίδραση αλκοόλ και του αέρα της νίκης, τα ακαδημαϊκά γαλλικά μου μετατράπηκαν σε ωραιότατη αργκό και τα μόνα συνθήματα που ήξερα να φωνάζω σε ματς τύπου «σήκωσέ το, το τιμημένο…» και «Χαριστέεεεεας…» μεταφράστηκαν σε ένδοξα και ξελαρυγγιαστικά «Allez les Blues!» και «Zizououou, joue!!!». Μετά τη νίκη, ζήσαμε στιγμές όπως αυτές του προπερισυνού καλοκαιριού στην Ομόνοια αλλά αυτή τη φορά στις Champs-Elysees! Και είχα την πεποίθηση ότι καλά ξεκινά η ανταλλαγή! Αλί και τρισαλί!

Η λύση που έδωσε η Capucine

Το επόμενο πρωί που συνάντησα τη Μαρία, δοκιμάσαμε να επικοινωνήσουμε με την Marion για να δούμε τι θα γίνει τη Δευτέρα με τις κλινικές μας… Μετά από ένα τηλεφωνικό διαπληκτισμό με τη Marion που αναρωτιόταν γιατί άραγε θέλαμε να μιλήσουμε με κάποιον που να ασχολείται με τις ανταλλαγές και αρνιόταν να μας συναντήσει, μερικά τηλέφωνα στην HelMSIC Αθήνας, κλάμματα εκνευρισμού και αρκετά mails, αποφασίσαμε να εκβιάσουμε λίγο την κατάσταση και τη Δευτέρα πήγαμε μόνες μας στο γραφείο διεθνών σχέσεων της σχολής και αναγκάσαμε τη γραμματέα να πάρει η ίδια τηλέφωνο την Marion… Τρεις ώρες αργότερα, βρισκόμασταν τελικά στις κλινικές μας…

Όσο για τη στέγαση, μάθαμε τελικά ότι διοργανώθηκε καθαρά από αμέλεια, δυο τρεις μέρες πριν φτάσουμε (παρότι μας επιβεβαίωναν ότι όλα ήταν από καιρό κανονισμένα)

Τελικά, τη λύση έδωσε η Capucine, η συμφοιτήτρια που είχε δεχτεί τελευταία στιγμή να αναλάβει τη φιλοξενία της Μαρίας για να πάει κ αυτή ανταλλαγή την επόμενη χρονιά… Ένα στρώμα στο πάτωμα και η πολύ φιλόξενη οικογένειά της δημιούργησαν έστω και με μερικές μέρες καθυστέρηση και μια τρομερά κακή οργάνωση από τη μεριά της γαλλικής επιτροπής, το υπόστρωμα για μια υπέροχη ανταλλαγή!!!

Ένα καλό contact person είναι το αλατοπίπερο της ανταλλαγής

Η Grenadine

…είναι η γάτα της Capucine και ο εφιάλτης μας για το μήνα! Άμαθες από γάτες, τις πρώτες δέκα μέρες είμασταν σίγουρες ότι τρώγαμε τρίχες παριζιάνας γάτας σε όλα μας τα γεύματα… Αλλά σιγά σιγά, την αγαπήσαμε και την συνηθίσαμε και τη συνδέσαμε στο μυαλό μας με το Παρίσι και το Moulin Rouge… Άλλωστε, το πιο γνωστό καμπαρέ του Παρισιού το λένε μαύρο γάτο κι έναν τέτοιο έχει ως έμβλημά του… Η δική μας ανταλλαγή έχει μάλλον την Grenadine!

Mundial- Γαλλία-Ιταλία…

Τέρμα! Οι Ιταλοί είναι πιο ωραίοι παίκτες από τους Γάλλούς και αυτούς υποστηρίζαμε (στα ελληνικά! Γιατί στα γαλλικά δηλώναμε φαν του Zidane…) Και μετά, άντε να πείσεις τους Γάλλους ότι οι Ιταλοί κέρδισαν επειδή έπαιξαν καλλίτερα!

Συγχαρητήρια από την κλινική

Μια βδομάδα μαθήματα στα γαλλικά με ελληνικότατο accent και τελικά δέχτηκα το πρωί μετά το ματς συγχαρητήρια για τη νίκη της χώρας μου στο Mundial (?!?!?!?!)

Η Θεία Τούλα και το εστιατόριο Santorini

Σαν να παίζαμε στο «Γάμος αλά Ελληνικά» εμφανίστηκε από το πουθενά μια Θεία Τούλα από τα Ζακόνινα Αιτωλοακαρνανίας και μια ολόκληρη οικογένεια και ένα ελληνικό εστιατόριο που έκαναν την πόλη ακόμη πιο φιλόξενη! (restaurant Santorini, rue de la Harpe, Metro St Michel-RER B)

Bal des pompiers-sapiers… Η φαντασίωση παίρνει σάρκα και οστά???

Οι Pompiers-Sapiers είναι κάτι σε πυροσβέστες, ΕΜΑΚιτες, Supermen… και πολύ δημοφιλείς στο γυναικείο πληθυσμό… και πριν την εθνική τους εορτή , ανοίγουν τους σταθμούς τους και κάνουν ένα μεγάλο πάρτι για τους νέους του Παρισιού… Αν εξαιρέσουμε δυο τρεις ημίγυμνους πυροσβέστες που χόρευαν πάνω στις πυροσβεστικές σκαλωσιές… μάλλον περιμέναμε κάτι καλλίτερο… Μπράβο, όμως στα παιδιά…

Τα ποδήλατα, ο Lenaic και το δάσος της Βουλόνης

Ο καλλίτερος τρόπος για να δεις μια πόλη, είναι τελικά με ποδήλατα! Ένα εικοσιτετράωρο ως δικυκλίστριες, μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε το Παρίσι από άλλη άποψη! Με οδηγό το Lenaic που υποτίθεται κινείται μόνο με ποδήλατο στο Παρίσι, καταφέραμε να χαθούμε, να ξαναβρούμε το δρόμο και να ξαναχαθούμε και τελικά να φτάσουμε …

στις Invalides την Δεκάτη Τετάρτη Ιουλίου για τα πυροτεχνήματα

… και να δούμε ξαπλωμένες στο γρασίδι μαζί με χιλιάδες άλλους Παριζιάνους τον ουρανό και τον Πύργο του Άιφελ ολοφώτιστους.

HIV ή αλλιώς αιμορραγία του υαλοειδούς …

Αυτοί οι Γάλλοι… αντιστρέφουν τα πάντα στην ιατρική ορολογία…SIDA αντί για AIDS, IRM αντί για MRI και τόσα άλλα… Τελικά κατάλαβα στην πράξη πόσο σημαντικό είναι να μαθαίνουμε την ιατρική ορολογία στα αγγλικά… Για να μπορούμε να συνεννοούμαστε καλλίτερα, βρε αδερφέ! Μου έκανε εντύπωση όμως που αν εξαιρέσουμε τα αρκτικόλεξα που παρουσίαζαν το παραπάνω πρόβλημα, γενικά ένας έλληνας φοιτητής με πολύ σχετική επαφή με αγγλική ορολογία μπορεί άνετα να καταλάβει και να εκφραστεί σε ιατρική συζήτηση στα γαλλικά. Οι Γάλλοι, βέβαια, δε μπορούν στα αγγλικά…

Ο κόσμος είναι πολύ μικρός για την IFMSA…

Ο Νίκος είναι ο LEO της Θεσσαλονίκης… τον γνωρίσαμε στο Παρίσι όπου έκανε ERASMUS και μας έκανε μια ωραιότατη ξενάγηση τόσο στο Παρίσι όσο και στο γαλλικό σύστημα ιατρικής εκπαίδευσης…

Μία γνωριμία απο τα παλιά, πισίνα πάρτι στους αμπελώνες της Γαλλίας και ξανά ο κόσμος είναι πολύ μικρός για την IFMSA…

Η Sabine είχε έρθει φέτος το καλοκαίρι ανταλλαγή με την IFMSA στην Αθήνα. Η Mathilde πέρισυ… Συναντηθήκαμε τελείως τυχαία και με τις δύο και κάναμε σαν να βλέπαμε έναν πολύ καλό φίλο ή συγγενή!

Η τελευταία με κάλεσε να περάσουμε το τελευταίο ΣΚ στο εξοχικό της αδερφής της σε κάτι που έμοιαζε λίγο με τις εκδρομές του ΟΦΙΣ ως προς τη σύνθεση. Μαζευτήκαμε περίπου πενήντα άτομα και κάναμε camping έξω από ένα ερείπιο αγροτόσπιτο περίπου 150 χρόνων, δίπλα σε μια καταπληκτική πισίνα! Surreal!

… Ουφφφ… Και είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω ακόμη να μοιραστώ… Τελικά, είναι δύσκολο να χωρέσεις έναν υπέροχο μήνα σε ένα κειμενάκι… Δεν ξέρω πραγματικά τι να πρωτοδιαλέξω για να περιγράψω το πόσο υπέροχη ήταν η ανταλλαγή αυτή!

…και να φανταστεί κανείς ότι δεν ξεκίνησαν όλα όπως έπρεπε ή τέλος πάντων όπως κάνουμε εμείς τις ανταλλαγές στην Ελλάδα ή όπως μας περιγράφουν άλλοι φοιτητές που φεύγουν ανταλλαγή… Μπορεί εκείνο το μήνα να μασταν σε ανταλλαγή μόνο η Μαρία κ εγώ και όχι ένα ολόκληρο τσούρμο όπως περιμέναμε για καλοκαίρι… Μπορεί να μην οργάνωσαν social program… Μπορεί να έχουμε καταθάψει τους γάλλους και τις ανταλλαγές τους στα evaluations… αλλά, σας τ’ ορκίζομαι… ακόμη κι αν ήξερα πως ακριβώς θα είχαν τα πράγματα, πάλι θα το ξανάκανα!

Και είμαι σίγουρη ότι θα θυμάμαι αυτήν την κακοοργανωμένη υπέροχη ανταλλαγή για πάντα… και μέσω αυτής, φυσικά και τη HelMSIC!

Ζιόβα Αλεξάνδρα

Φοιτήτρια Ιατρικής Ε.Κ.Π.Α.

Η απόσταση από την εστία μέχρι το νοσοκομείο είναι 5 λεπτά, μέσα από ένα αλσύλλιο. Είναι από τις πλέον ειδυλλιακές διαδρομές στη θεωρία, αλλά δυστυχώς την κάνω με κλειστά μάτια από τη νύστα. Οι χθεσινοβραδινές κραιπάλες και τα βάναυσα ροχαλητά του Τούρκου συγκάτοικου είναι οι συνήθεις αιτίες, ο ύπνος ποτέ δεν αρκεί.

Φτάνοντας στο νοσοκομείο, εκτίθεμαι σε μία γλώσσα που δε μου θυμίζει τίποτα και δεν μπορώ να βασιστώ στις ευγενείς μεταφραστικές προσπάθειες του επιβλέποντος γιατρού - παρ' όλ' αυτά κατανοώ ότι βλέπω πολύ ενδιαφέροντα περιστατικά και βασανίζομαι να κάνω μια αδρή μετάφραση αργότερα στο γραφείο των ειδικευομένων. Όχι για πολύ όμως, διότι η πολλή επιστήμη βλάπτει τα πτερύγια των αυτιών και πρέπει να γυρίσω σπίτι να τέρψω το στομάχι.

Η πόρτα του δωματίου παραμένει πάντα ανοιχτή, μιας και έχει γίνει κέντρο διερχομένων - η ύπαρξη φαγητού στο ψυγείο και στο τηγάνι (το οποίο όμως κανένας δε δοκιμάζει, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί) και ο χαβαλές που επικρατεί στα 12 τετραγωνικά αποτελούν πόλο έλξης για τις βραδιές "παραδοσιακών ασμάτων", "παραδοσιακών ποτών" (Ρωσία εναντίον Τουρκίας, σημειώσατε 1), "παραδοσιακού μασάζ" (δια χειρών Ταϊβανέζου σπουδαστή παραδοσιακής Ιατρικής) και "καταστρώσεως εκδρομών" (υπεύθυνη ως συνήθως η Μύριαμ εξ Ισπανίας). Ακολουθεί κατανάλωση ζύθου. Μεγάλη κατανάλωση. Ύπνος βεβιασμένος.

Αντώνης Λιόλιος, 2008

Φοιτητής Ιατρικής Α.Π.Θ.

Ανταλλαγή στην Αγγλία, καλοκαίρι του 2008 και ορισμένες σκέψεις πάνω στις ανταλλαγές.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έχοντας συμμετάσχει στις εξετάσεις της HelMSIC, εξασφάλισα τη θέση της ανταλλαγής στην Αγγλία. Τον θεωρώ όμως ακόμα περισσότερο τυχερό, όπως και όλους τους φοιτητές Ιατρικής στις επτά Ιατρικές Σχολές της Ελλάδας, που έχουμε τη δυνατότητα να συμμετέχουμε στο πρόγραμμα ανταλλαγών της IFMSA. Αν αναλογιστούμε το χυδαιότατο τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος φέρεται στους απόφοιτους ιατρούς των ελληνικών πανεπιστημίων, κάθε ευκαιρία που έχουμε να φύγουμε στο εξωτερικό είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Και η HelMSIC ευτυχώς μας δίνει πολλές τέτοιες ευκαιρίες και μάλιστα με τρόπο αξιοκρατικό, κάτι που δυστυχώς σπανίζει στη χώρα μας. Αυτή την αξιοκρατία που χαρακτηρίζει τις ανταλλαγές της HelMSIC, είμαι σε θέση να τη γνωρίζω καλύτερα από πολλούς συμφοιτητές μου και αυτό ύστερα από την ενεργή μου ανάμιξη με την οργάνωση. Και πληγώνομαι όταν ακούω διάφορους να την αμφισβητούν.

Επανέρχομαι τώρα στην ανταλλάγή μου στην Αγγλία, που ήταν και  η πρώτη (δυστυχώς και η τελευταία) ανταλλαγή κλινικού τύπου όπου συμμετείχα. Λόγω της υπεπληθώρας ιατρών που χαρακτηρίζει πλέον το Ηνωμένο Βασίλειο, η οποιαδήποτε επαφή με το NHS (το αντίστοιχο ΕΣΥ) αποτελεί σχεδόν απαραίτητη προϋπόθεση να ξεκινήσεις ειδικότητα στη χώρα αυτή. Γι' αυτό και όποιος έχει τη δυνατότητα σα φοιτητής να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα σε νοσοκομείο του Η.Β. είναι για ΄μένα πολύ τυχερός.

Πολλοί βλέπουν τις ανταλλαγές της HelMSIC ως διακοπές στο εξωτερικό, ως μια ευκαιρία να γνωρίσουν μια ξένη χώρα και φοιτητές απ' όλον τον κόσμο. Είναι όμως πολύ περισσότερα από αυτό, ειδικά όταν πρόκειται για χώρες όπως η Αγγλία ή άλλες της δυτικής Ευρώπης που δέχονται εκατοντάδες Έλληνες ιατρούς κάθε χρόνο. Δυστυχώς όμως ο αριθμός των θέσεων είναι περιορισμένος, η ζήτηση μεγαλύτερη της προσφοράς. Ειδικά για την Αγγλία, όπου τα συμβόλαια κλείνονται ύστερα από απόφαση των Άγγλων φοιτητών που έχουν ήδη επιλεγεί να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα ανταλλαγών της IFMSA, είναι ελάχιστες οι ευκαιρίες.

Ειδικά όμως τη στιγμή που βρέθηκα στο Leicester, συνειδητοποίησα πόσο ακριβώς τυχερός είχα σταθεί. Οι Άγγλοι φοιτητές ήταν υπόδειγμα φιλοξενίας και ώντας συνεχώς στο πλευρό μας γίναμε γρήγορα μια παρέα, διαψεύδοντας περίτρανα τις όποιες φήμες είχα ακούσει για το λαό αυτό. Η μεγάλη όμως διαφορά μεταξύ των ανταλλαγών στην Αγγλία και αυτών στη Θεσσαλονίκη, για τις οποίες ήμουν κάποτε υπεύθυνος, ήταν το γεγονός ότι τα μέλη της τοπικής επιτροπής στο Leicester ειχαν τη συμπαράσταση και την αρωγή του πανεπιστημίου τους. Αποτέλεσμα όλων αυτών μια -σε κάθε επίπεδο- άρτια οργανωμένη ανταλλαγή.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνω μνεία στις ανταλλαγές ερευνητικού τύπου, που αποτελούν μικρό ποσοστό στο σύνολο των ανταλλαγών που προσφέρει η HelMSIC, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι εξίσου σημαντικές με αυτές του κλινικού τύπου. Έχοντας περιορισμένη επαφή με την έρευνα, που αποτελεί άλλωστε στυλοβάτη της Ιατρικής, η συμμετοχή μας για ένα μήνα σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα θεωρείται από τους ξένους σημαντική εμπειρία και προσόν. Γι' αυτό και αν κάτι θέλω να πω μέσα από αυτές τις αράδες είναι ότι είναι στο χέρι μας να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο, αξίοποιώντας στο έπακρο αυτές τις ευκαιρίες που παρέχει η HelMSIC, στους φοιτητές Ιατρικής. Και είναι στο χέρι αρμοδίων για την εκπαίδευση μας να τις στηρίξουν ειδικά τη στιγμή που εν ονόματι μικροκομματικών συμφερόντων ο νέος Έλληνας ιατρός έρχεται αντιμέτωπος με την εξευτελιστική αυτή τόσο για τον ίδιο όσο και για τον Έλληνα πολίτη κατάσταση.

Αλέξανδρος Χατζηαγοράκης, 2008

Φοιτητής Ιατρικής Α.Π.Θ.

Περού... Η αρχαία χώρα των Ίνκας! Ειρηνικός ωκεανός, απέραντες εκτάσεις ερήμου, οι πανύψηλες Άνδεις, ζούγκλα! Μάτσου Πίτσου, μυστηριώδεις γραμμές Nasca, λάμα, πιράνχας, λέξεις μαγευτικές που θα συναντήσεις αν συνεχίσεις να διαβάζεις.

Όταν τελικά πριν από πέντε περίπου μήνες αποφάσισα να το τολμήσω και να πάω για ανταλλαγή στο Περού, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα περνούσα την πιο ωραία εμπειρία της ζωής μου! Με τα λίγα ισπανικά που ήξερα και χωρίς να έχω ταξιδέψει ποτέ μόνος σε μια τόσο μακρινή χώρα, το εγχείρημα έμοιαζε παράτολμο, συνάμα όμως συναρπαστικό.

Τώρα, έχοντας πια επιστρέψει από την ανταλλαγή, γεμάτος εμπειρίες και έχοντας κερδίσει πολλά, νιώθω την ανάγκη να γράψω στο χαρτί ότι μπορώ για να σας μεταφέρω στον μαγικό κόσμο του Περού και των ανταλλαγών!

Πατώντας το πόδι μου στη Λίμα, ένιωσα ξαφνικά να βρίσκομαι σε ένα άλλο κόσμο! Χτισμένη στην όχθη του ωκεανού, μια πόλη τεράστια, γεμάτη κίνηση και κόσμο διαφόρων κοινωνικών τάξεων, η πρωτεύουσα του Περού ήταν σίγουρα μια πρόκληση! Τα κακόφημα προάστια της Λίμα, τα γεμάτα λεωφορεία και τα σοκάκια με τα παλιά σπίτια έδωσαν τη θέση τους στη ζεστή υποδοχή από το Mario, το φοιτητή που θα με φιλοξενούσε και την οικογένεια του, που με έκανε να νιώσω σα στο σπίτι μου.

Για την οικογένεια όπου έμεινα ένα μήνα... δε θα ξεχάσω ότι φωνάζοντας Mario, μου απαντούσαν ο φοιτητής που με φιλοξενούσε, ο αδερφός του και ο πατέρας του!! (ναι, είχαν το ίδιο όνομα όλοι!). Δε θα ξεχάσω τη senora Marta, που φροντίζοντας με έγινε η δική μου μητέρα για ένα μήνα. Τη Rocio (η αδερφή) που μου έδειξε τα κατατόπια της νυχτερινής Λίμα, τη senora Matilde (η γιαγιά) που κάθε μεσημέρι ετοίμαζε με πολύ μεράκι παραδοσιακή περουβιανή κουζίνα για να δοκιμάσω και φυσικά την Pucchi, τη σκυλίτσα της οικογένειας που με πρόδωνε γαυγίζοντας όταν επέστρεφα στο σπίτι αργά το βράδυ!

Στο νοσοκομείο (Sabogal Hospital) δε θα ξεχάσω τους ντόπιους φοιτητές Brenda και Jose, που έγιναν οι καλύτεροι φίλοι μου στο Περού. Σε θα ξεχάσω τον υπεύθυνο γιατρό μου, Dr. Mollina, που αν και δε μιλούσε αγγλικά, στάθηκε το δίχτυ ασφαλείας μου καθ' όλη την παραμονή μου στο νοσοκομείο! Παρά τις δυσκολίες επικοινωνίας, με την είσοδο σε πολύωρα χειρουργεία και βοηθώντας σε μικροεπεμβάσεις, έκανα πράγματα που δε δοκίμασα καν σε 4 χρόνια σπουδών στην Ελλάδα!

Φεύγοντας από το νοσοκομείο, δε θα ξεχάσω τις ατελείωτες ουρές ανθρώπων που περίμεναν, τα πρόσωπα των Περουβιανών ασθενών που με ανοιχτές τομές μπροστά μου, με ρωτούσαν στα Ισπανικά αν θα γίνουν καλύτερα, τα αμέτρητα gracias που εισπράταμε όταν οι ασθενείς έφευγαν... Μικρά πράγματα, τόσο δυνατά όμως που θα μείνουν χαραγμένα στο μυαλό μου και που με έκαναν να γνωρίσω την πραγματική όψη της ιατρικής και να την αγαπήσω ακόμη περισσότερο!

Όσο κυλούσαν οι μέρες στη Λίμα, τα παλιά λεωφορεία έμοιαζαν πλέον γραφικά, ο θόρυβος έδινε τη θέση του στους ρυθμούς της μουσικής cumbia που ακουγόταν παντού, τα ισπανικά με τη λατινοαμερικάνικη προφορά άρχιζαν να βγάζουν νόημα και οι άνθρωποι που τρέχουν και φωνάζουν, στα μάτια μου άρχιζαν να έχουν χαμόγελα στα πρόσωπα! Η Λίμα ήταν πλέον μια πόλη στην καρδιά μου!

Αφήνοντας πίσω μου τη Λίμα τα Σαββατοκύριακα, καθώς και την τελευταία εβδομάδα είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω και στο υπόλοιπο Περού! Τα ταξίδια ήταν μακρινά, ποτέ λιγότερο από 15 ώρες στο λεωφορείο, η διαδρομή όμως ήταν τόσο ξεχωριστή που σε καμιά περίπτωση δεν ένιωσα να βαριέμαι!

Οι ανταλλαγές δεν ήταν ένα τουριστικό ταξίδι. Ζώντας καθημερινά με ανθρώπους από το Περού, ένιωσα να γίνομαι ένα μαζί τους και έτσι, ακόμη και ταξιδεύοντας, δεν έμενα στον τουριστικό οδηγό αλλά ακολουθούσα τους ντόπιους και αναζητούσα την αληθινή εικόνα του Περού.

Οι προορισμοί πολλοί...

Οι μυστηριώδεις γραμμές της Nasca, πανάρχαιες γραμμές στην έρημο, που βλέποντας τις από ψηλά, ανακαλύπτεις ότι δημιουργούν΄διάφορα σχήματα. Ανεξήγητο και φανταστικό το πώς δημιουργήθηκαν και το γιατί δεν καταστρέφονται από τον αέρα ή τη βροχή! Η διαδρομή με το ελικοφόρο αεροπλάνο 5 επιβατών από το οποίο τις είδαμε είναι σίγουρα κάτι που δύσκολα θα ξαναζήσω!

Διασχίζοντας την έρημο και ταξιδεύοντας πάνω στην Panamericana avenue, (αναβιώνοντας τη διαδρομή που έκανε ο νεαρός μοτοσυκλετιστής Τσε πριν χρόνια), έφτασα στην πόλη της Arequipa, που είναι χτισμένη στους πρόποδες των Άνδεων. Εκεί σε υψόμετρο 5000m και με το λιγοστό οξυγόνο, γνώρισα τον πραγματικό κόσμο του Περού, με τις γυναίκες να φορούν τις παραδοσιακές πολύχρωμες στολές και να φορτώνουν τα φύλλα της κόκας στα λάμα (παραδοσιακό ζώο, κάτι μεταξύ αρνιού και καμήλας).

Η πόλη του Cusco και το Machu Pichu, η αρχαία πόλη των Ίνκας που κρυμμένη μέσα στα πανύψηλα βουνά, φέρει ακόμα τη μαγεία και τη δύναμη του σπουδαιότερου πολιτισμού που υπήρξε ποτέ σε ολόκληρη την Αμερική. Η διαδρομή στο μονοπάτι των Ίνκας, η ανατολή του "Θεού" ήλιου μέσα από τα ερείπια των ναών ζωντανεύουν, αφήνωντας τον κάθε επισκέπτη εκστασιασμένο.

Η πόλη Iquitos, χτισμένη μέσα στη ζούγκλα, με μοναδικό τρόπο να την προσεγγίσεις με το αεροπλάνο ή το πλοίο από τον Αμαζόνιο (δυστυχώς λόγω έλλειψης χρόνου έκανα το πρώτο). Εκεί, προχωρώντας ακόμη πιο βαθιά στη ζούγκλα, είχα την ευκαιρία να κολυμπήσω στον Αμαζόνιο με δελφίνια του γλυκού νερού, να δώσω φαγητό σε πιθήκους που πηδούσαν πάνω μου για να το πάρουν, να ψαρέψω και να κολυμπήσω με τα "αιμοβόρα" πιράνχας και να αναζητήσω κροκόδειλους το βράδυ στις όχθες του ποταμού. Είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τα πιο απίστευτα φρούτα του τροπικού και να γνωρίσω από κοντά τους ανθρώπους που ζουν εδώ, με όλες τις δυσκολίες, βλέποντας μια ζωή αλλιώτικη που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μπορούσε να υπάρχει!

Από το Περού δε θα ξεχάσω επίσης:

Το ζεστό μάτε κόκας (τσάι με φύλλα κοκαϊνης) που τις δύσκολες νύχτες στα βουνά των Άνδεων με κρατούσε ζεστό και τον κρύο χυμό μαρακούγια (passion fruit) που με δρόσιζε στην έρημο!

Τα αιμοβόρα κουνούπια της ζούγκλας (μάλλον περισσότερο αίμα έχασα από αυτά, παρά από τα πιράνχας!)

Την περουβιανή κουζίνα που εκτός των άλλων περιελάμβανε χοιροκούνελο (guinea pig), στομάχι και πνεύμονες αγελάδας, αλπάκο, πολύ πατάτα και καυτερό τσίλι!

Κι αν έστω και κάτι από αυτά δε σας έχει κινήσει το ενδιαφέρον, τότε οι ανταλλαγές είναι κάτι που πρέπει να αποφύγετε αυστηρώς!



Κωνσταντίνος Χριστοδουλίδης, 2008
Φοιτητής Ιατρικής Α.Π.Θ.

Τον προηγούμενο Αύγουστο συμμετείχα στις ανταλλαγές της HelMSIC. Πήγα Αίγυπτο! Και ήταν ο ομορφότερος, πιο ευτυχισμένος, γεμάτος, καλύτερος μήνας της ζωής μου!

Από την 1η Αυγούστου μέχτι την 31η, κάθε μέρα είχε και κάτι διαφορετικό, κάθε μέρα ζούσαμε τη ζωή στο έπακρο, ρουφούσαμε το μεδούλι της ζωής... Πραγματικά. Κάθε στιγμή ήταν απόλυτη ευτυχία, κάθε στιγμή ήταν μοναδική και ήμασταν σίγουροι πως δεν μπορούσε να γίνει καλύτερα, αλλά ερχόταν η επόμενη μέρα και μας διέψευδε, αφού ήταν ακόμα καλύτερη!

Αρχικά, μέναμε σε ένα hostel στην Αλεξάνδρεια. Οι Αιγύπτιοι είναι πολύ φιλόξενοι, πρόθυμοι και ζεστοί. Στο αεροδρόμιο, ενώ περίμενα το Contact Person μου, ήρθαν τουλάχιστον 5 μελαμψές οικογένειες και με ρώτησαν, στα ελληνικά κάποιες (!), αν ήθελα βοήθεια και μου πρόσφεραν το κινητό τους να πάρω τηλέφωνο... Το ελληνικό στοιχείο είναι πολύ έντονο στην Αλεξάνδρεια. Όλοι οι Αιγύπτιοι ξέρουν να μιλάνε λίγο ή πολύ ελληνικά και υπάρχουν πολλές πινακίδες στα ελληνικά. Ταβέρνες, καφέ...Στο δρόμο σου χαμογελάνε, σε χαιρετάνε και σε καλωσορίζουν...

Το νοσοκομείο ήταν επίσης απίστευτη εμπειρία. Είχα μόλις τελειώσει το πρώτο έτος, επομένως η δυνατότητα να εξετάσω ασθενείς και να παρακολουθήσω χειρουργεία δίπλα ακριβώς στο χειρουργό, να "κλείσω" ασθενείς... Ήταν πέρα από τα πιο τρελά μου όνειρα. Αισθάνθηκα πραγματικά γιατρός και οι άλλοι γιατροί ήταν τόσο πρόθυμοι να διδάξουν, να εξηγήσουν, να σου δείξουν... Κορυφή, απλά κορυφή. Γύρισα πίσω ΤΟΣΟ πορωμένη να πέσω με τα μούτρα στο διάβασμα και την επιστήμη μου...

Και φυσικά, το καλύτερο κομμάτι ήταν τα ταξίδια. Πρώτα πήγαμε στη Βόρεια Ακτή, όπου μας είχαν οργανώσει ένα πάρτυ καλωσορίσματος, που κράτησε 3 μέρες, σε μια βίλα δίπλα στη θάλασσα, με την πιο ψιλή, κάτασπρη σαν αλεύρι άμμο, σε μια παραλία με το πιο τιρκουάζ χρώμα, τα πιο μεγάλα κύματα που έχω δει στη ζωή μου. Απλά εκπληκτικό, αλλά μηδαμινό σε σχέση με αυτά που ακολούθησαν.

Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε μια πόλη-όαση μες τη μέση της ερήμου. Κάναμε και σαφάρι στην έρημο, με τα τζιπάκια που ανεβοκατέβαιναν απότομα τους ψηλούς αμμόλοφους, κάναμε sand surfing, κολυμπήσαμε σε μια λίμνη μες τη μέση της ερήμου, βουτήξαμε σε θερμές πηγές και τέλος κοιμηθήκαμε σε μια κατασκήνωση βεδουίνων... Φάγαμε μαζί τους γύρω από τη φωτιά και κοιμηθήκαμε κάτω από τ' αστέρια. Ο ουρανός της ερήμου είναι το κάτι άλλο! Δεν έχω ξαναδεί τόσο πυκνά αστέρια. Είδαμε γαλαξίες, το milky way, ήταν μοναδικό θέαμα. Τόσο φωτεινός ουρανός! Ουάου!

Επισκεφθήκαμε και το Κάιρο για 2 ημέρες, πήγαμε στις πυραμίδες της Γκίζας, ανεβήκαμε σε καμήλες, παζαρέψαμε στην αγορά του Αλ Χαλίλι, περιηγηθήκαμε στο αιγυπτιακό μουσείο, είδαμε πραγματικές μούμιες και σαρκοφάγους, κάναμε βόλτες με φαλάφελα (βαρκούλες) στο Νείλο...

Αλλά το καλύτερο ήταν μετά. Όπου κάναμε 5 μέρες κροαζιέρα στο Νείλο, με κρουαζιερόπλοιο 5 αστέρων, με πισίνα στο κατάστρωμα και 3 πολυτελή γεύματα - γραστρονομικές απολαύσεις- τη μέρα... Στο πλοίο κάναμε και πάρτυ με κελεμπίες!

Επισκφθήκαμε Luxor και Aswan, την κοιλάδα των βασιλέων (όπου μπήκαμε στους τάφους των βασιλιάδων), αρχαίους αιγυπτιακούς ναούς και μνημεία, που προκαλούσαν κάτι παραπάνω από δέος και θαυμασμό.

Επίσης κάναμε snorkeling σε κοραλλιογενείς υφάλους, ήταν σα να είμαστε σε ντοκιμαντέρ. Πολύχρωμα και επικίνδυνα ψαράκια κάθε σχήματος και μεγέθους, σαλάχια και ο φόβος των καρχαριών που έκοβαν βόλτες μερικά μέτρα στο βαθύ μπλε πιο πέρα. Και την επόμενη μέρα, οδηγήσαμε "γουρούνες", αυτά τα μηχανάκια με τις τέσσεις ρόδες, στην έρημο...Καλά, και αυτό "φυσούσε"...

Τέλος, ανεβήκαμε στο Σινά (2 ώρες σκαρφάλωμα) για να δούμε την ανατολή του ηλίου. Άξιζε φυσικά που μας βγήκε η γλώσσα και τα πόδια στις 3 η ώρα το πρωί, επειδή το τοπίο ήταν παραδεισένιο, σα να ανήκε σε κάποιον άλλο κόσμο, σύννεφα, βουνοκορφές, οροπέδια, όλα γίνονταν ένα και όταν είδαμε τον ήλιο ήταν σα να τον βλέπαμε για πρώτη φορά. Τρέμαμε από συγκίνηση για την ομορφιά που μας τύλιγε. Πραγματικά, λέγαμε "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ. Τώρα ζούμε πραγματικά. Τώρα βρήκαμε το νόημα της."

Χωρίς αμφιβολία, έχω παραλείψει πάρα πολλά πράγματα, αλλά το ηθικό δίδαγμα είναι ένα: το ταξίδι αυτό ήταν εμπειρία ζωής, γνώρισα άτομα εξαιρετικής ποιότητας, καλλιέργειας και επιπέδου, με άλλαξε ως άνθρωπο προς το καλύτερο, εμπλούτισε τον κατάλογο των εμπειριών μου και γι' αυτό το λόγο ευχαριστώ τα πιο εξυπηρετικά contact person του πλανήτη, αυτά της Αλεξάνδρειας, που τα είχαν οργανώσει όλα και έκαναν αυτό το μήνα αξέχαστο και ονειρεμένο, αλλά και τη HelMSIC που μου έδωσε αυτή τη δυνατότητα. Χωρίς καμία αμφιβολία, προτείνω σε κάθε φοιτήτρια και φοιτητή Ιατρικής να το επιχειρήσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν δεν πάτε, δεν πρόκειται να ξέρετε πόσο όμορφο είναι, ό,τι και να σας πούμε, δεν είναι αρκετό για να το περιγράψει.

Γεωργία, 2008

Φοιτήτρια Ιατρικής Αθηνών

Χριστίνα 2008, Μεξικό
 
Πηγα τον Αυγουστο στο Μοντερρευ του Μεξικου και περασα ΤΕΛΕΙΑ!!
Η πολη δεν ηταν τοσο ωραια, απο την αποψη οτι ειναι πολυ μοντερνα και συγχρονη και δεν μπορεις να δεις τοσο τον μεξικανικο τροπο ζωης, αρχιτεκτονικιης κλπ. Ομως μπορεις να επισκεφτεις αλλες περιοχες στο Μεξικο και να τα δεις ολα αυτα, ολη η χωρα ειναι καταπληκτικη.
Αυτο που εχει το Μοντερρευ ειναι μια υπεροχη ifmsa! Ολα τα παιδια ηταν εξυπηρετικα και προθυμα να μας βοηθησουν σε ο, τι και να χρειαζομασταν, απο το πιο ασημαντο μεχρι το πιο σοβαρο. Επισης ημουν τυχερη, γιατι το μηνα που πηγα ημουνα με αλλα 40 φοβερα ατομα απο ολο τον κοσμο με τα οποια περασαμε υπεροχα. Μαζι με τους μεξικανους, οργανωναμε συνεχεια παρτι γεματα χορο και μεξικανικο φαγητο.
Οι εστιες ηταν πολυ καθαρες και ανετες. Υπηρχε προσωπικο που καθαριζε τα δωματια μας καθε μερα και το πρωι μας ετοιμαζε πρωινο. Τα υπολοιπα γευματα ηταν στο νοσοκομειο και η τοπικη κουζινα μου αρεσε πολυ. Καποια παιδια ειχαν καποιες στομαχικες διαταραχες, αλλα εγω δεν αντιμετωπισα κανενα προβλημα.
Εχω κρατησει επαφη με τους περισσοτερους (να'ναι καλα το facebook!!) και σκεφτομαι να ξαναπαω καποια στιγμη στο μελλον. Κατα τη διαρκεια της ανταλλαγης αλλα και μετα ειχα την ευκαιρια να επισκεφτω και πολλες αλλες πολεις του Μεξικου απο τον Ειρηνικο μεχρι την Καραιβικη και καμμια δεν με απογοητευσε!!
Πραγματικα μετανιωνω που δεν ειχα παει νωριτερα ανταλλαγη, γιατι ορκιστηκα το καλοκαιρι κι ετσι δεν εχω τη δυνατοτητα να το επαναλαβω..
Ηταν με διαφορα το καλυτερο καλοκαιρι μου!!
Συνιστω το Μεξικο σε ολους ανεπιφυλακτα!!

Νάντια 2008, Ιταλία
 
Η Udine είναι μια μικρή αλλά υπέροχη πόλη!
Τα παιδιά της SISM εκεί ήταν πολύ εξυπηρετικά, από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου Ιταλία, πάντα διαθέσιμα να βοηθήσουν στο οτιδήποτε.
Οι εστίες στεγάζονται σε καινούριο κτίριο, ο καθένας είχε το δικό του δωμάτιο, με δικό του μπάνιο αλλα κοινή κουζίνα σε κάθε όροφο, τόπο συνάντησης και γνωριμίας με τους υπόλοιπους φοιτητές, Ιταλούς και μη.
Το νοσοκομείο της κλινικής άσκησης είναι μεγάλο και έχεις τη δυνατότητα να ασχοληθείς πολύ με ιατρικά θέματα, αν σε ενδιαφέρει, αφού οι περισσότεροι καθηγητές είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να σε διδάξουν και να αφήσουν καλή εντύπωση στους αλλοδαπούς φοιτητές.
Μπορεί η πόλη να μην προσφέρεται για αχαλίνωτο clubbing, αλλά υπάρχουν πολά δρομολόγια με τρένο και λεωφορεία για να ταξιδέψεις και σε άλλες πόλεις. Ο Ιούλιος είναι μια καλή περίοδος πάντως, γιατί έχει πολλές πολιτισμικές εκδηλώσεις στην πόλη και σε γύρω περιοχές.

Αναστασία 2008, Ουγγαρία

Τι να πρωτοπώ γι΄αυτόν τον μήνα;!